جلد 5 - Supplement 2 diabetes                   سال 5 - Supplement 2 diabetes صفحات 41-36 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی ، akram_eidi@yahoo.com
2- گروه زیست شناسی، دانشکده علوم، واحد ورامین، دانشگاه آزاد اسلامی
3- گروه زیست شناسی، دانشکده علوم, واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی
چکیده:   (4418 مشاهده)

مقدمه: دانه گیاه شنبلیله (Trigonella foenum-graecum L.) غالباً به عنوان ادویه و چاشنی غذایی استفاده می‎شود. همچنین در طب سنتی اثراتی از جمله اثرات مدر، ضد نفخ، ضداسهال و ضد‎رماتیسم به آن نسبت داده شده است.

هدف: در این مطالعه اثر عصاره الکلی دانه گیاه شنبلیله بر سطح آنزیم‌های آلانین آمینوترانسفراز و آسپارتات آمینو ترانسفراز در حیوانات سالم و دیابتی شده توسط داروی استرپتوزوتوسین مورد بررسی قرار گرفت و اثر عصاره گیاه با داروی گلی‎بن‎کلامید مقایسه گردید.

روش بررسی: در تحقیق حاضر، تیمار خوراکی عصاره الکلی دانه گیاه شنبلیله با دوزهای 1/0، 25/0 و 5/0 گرم بر کیلوگرم وزن بدن به مدت 14 روز بر حیوانات سالم و دیابتی شده توسط استرپتوزوتوسین صورت گرفت. سپس سطح آنزیم‌های آلانین آمینوترانسفراز و آسپارتات آمینو ترانسفراز سرم در آنها ارزیابی گردید. مقایسه‎ای نیز بین تاثیر عصاره الکلی دانه گیاه شنبلیله و داروی متداول گلی‎بن ‌ کلامید صورت گرفت.

یافته‎ها: نتایج تحقیق حاضر گویای آن است که میزان آنزیم‌های فوق به دلیل آسیب بافت کبدی به صورت معنی‎داری در سرم حیوانات دیابتی افزایش می‎یابد و تیمار عصاره الکلی دانه گیاه شنبلیله در حیوانات دیابتی موجب کاهش معنی‎داری در سطح آنزیم‌های فوق در مقایسه با حیوانات کنترل دیابتی می‎گردد، ولی بر حیوانات سالم تاثیر معنی‌داری ندارد.

نتیجه‎گیری: این گیاه به دلیل مهار آسیب کبدی ناشی از دیابت، به عنوان داروی ضد دیابتی پیشنهاد می‎گردد. هر چند جزییات مکانیسم عمل این گیاه ناشناخته است و مطالعات بیوشیمیایی و فارماکولوژیکی بسیاری جهت تایید اثرات آن مورد نیاز است.
واژه‌های کلیدی: دانه شنبلیله، دیابت، موش صحرایی
متن کامل [PDF 160 kb]   (2244 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: فارماكولوژی و سم شناسی
دریافت: 1384/3/1 | پذیرش: 1384/7/24 | انتشار: 1384/11/30

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.