سال 13، شماره 50 - ( 3-1393 )                   سال 13 شماره 50 صفحات 162-156 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران ، aakhond@ut.ac.ir
2- دانشکده دامپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج
3- استادیار، گروه بهداشت مواد غذایی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4- دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرج
5- دانشجو دکتری عمومی دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
6- استادیار، گروه بهداشت و بیماری‌های آبزیان، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
7- دانشگاه علوم انتظامی
8- دانشکده دامپزشکی، دانشگاه تهران
چکیده:   (7479 مشاهده)
مقدمه: گاستروانتریت حاد ناشی از باکتری ویبریو پاراهمولیتیکوس در انسان، متعاقب مصرف غذاهای دریایی خام یا نیمه پخته آلوده به این باکتری ایجاد می‌شود. بیماری‌زایی ویبریو پاراهمولیتیکوس با توانایی تولید نوعی توکسین به نام TDH رابطه مستقیم دارد. هدف: هدف از این مطالعه بررسی اثر اسانس سیر بر حداقل غلظت بازدارندگی (MIC)، حداقل غلظت کشندگی (MBC)، نمودار رشد و میزان تولید توکسین TDH باکتری ویبریو پاراهمولیتیکوس بود. روش بررسی: اثر 5 غلظت اسانس سیر (صفر، 005/0، 015/0، 03/0 و 045/0 درصد) بر MIC، MBC، نمودار رشد باکتری ویبریو پاراهمولیتیکوس و میزان توکسین تولیدی در محیط کشت آبگوشت قلب و مغز مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: میزان حداقل غلظت بازدارندگی و حداقل غلظت کشندگی اسانس سیر 03/0 درصد به دست آمد. تیتر توکسین تولیدی در دمای 35 درجه در حالت صفر و 005/0 درصد اسانس سیر برابر 1/256 بود، در حالی که این میزان در شرایط مشابه در حالت 015/0 درصد اسانس برابر 1/64 بود. غلظت‌های 005/0 و 015/0 درصد اسانس سیر باعث کاهش سرعت رشد باکتری به طور معنی داری (05/0 p<) نسبت به گروه کنترل شد. نتیجه‌گیری: اسانس سیر باعث ممانعت از رشد باکتری ویبریو پاراهمولیتیکوس می‌شود. همچنین بر سرعت رشد باکتری و تولید توکسین TDH هم اثر کاهشی دارد. پیشنهاد می‌شود این مطالعه در مدل غذایی نیز مورد بررسی قرار گیرد تا در صورت مثبت بودن اثرات آن بتوان از این ترکیب به عنوان نگهدارنده مناسب جهت پیشگیری از بیماری‌زایی ویبریو پاراهمولیتیکوس استفاده کرد.
متن کامل [PDF 206 kb]   (3850 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: فارماكوگنوزی و فارماسيوتيكس
دریافت: 1392/10/16 | پذیرش: 1393/2/2 | انتشار: 1393/7/5

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.