سال 7، شماره 28 - ( 9-1387 )                   سال 7 شماره 28 صفحات 73-69 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- مربی، گروه داخلی،‌ دانشکده پرستاری و مرکز تحقیقات علوم رفتاری، دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج)
2- دانشیار، گروه فیزیولوژی و بیوفیزیک، دانشکده پزشکی و مرکز تحقیقات علوم ‌اعصاب‌ کاربردی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایران ، h.sahraei@bmsu.ac.ir
چکیده:   (13984 مشاهده)
مقدمه: سردرد از شایع‌ترین انواع درد در بیماران است. برای تسکین سردرد، متخصصان داروهای مختلف شیمیایی و غیر‌شیمیایی را به بیماران توصیه کرده‌اند. استامینوفن یکی از انواع رایج داروهایی است که برای بهبود سردرد استفاده می‌شود. از سوی دیگر، چای رایج‌ترین نوشیدنی در دنیا به شمار می‌رود. تحقیقات قبلی نشان داده‌اند که آلکالوییدهای موجود در چای می‌توانند متابولیسم استامینوفن را کاهش دهند. هدف: این تحقیق به منظور بررسی اثر مصرف چای بر بهبود اثربخشی استامینوفن انجام شده است. روش بررسی: برای انجام این آزمایش، 120 بیمار با شکایت از سردرد که به بیمارستان شهید مطهری شهرستان جهرم مراجعه کرده بودند، انتخاب شدند تا در یک آزمون یک سو کور مورد مطالعه قرار گیرند. 58 بیمار به عنوان گروه آزمایش ابتدا یک لیوان چای ‌نوشیدند و پس از گذشت 20 دقیقه یک قرص 325 میلی‌گرم استامینوفن به آن‌ها داده شد. 62 بیمار نیز در گروه کنترل ابتدا یک لیوان آب گرم به جای چای می‌نوشیدند و پس از 20 دقیقه به آن‌ها نیز یک قرص 325 میلی‌گرمی استامینوفن داده شد. شدت درد در دو زمان به وسیله یک پرسشنامه تعیین شد. اولین زمان اندازه‌گیری شدت درد 15 دقیقه قبل از دریافت چای یا آب گرم بود و دومین زمان 60 دقیقه بعد از دریافت استامینوفن بود. نتایج: نتایج نشان داد که مصرف چای قبل از دریافت استامینوفن به صورت معنی‌داری شدت درد را در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل کاهش داد. به علاوه، بین دو گروه تفاوت معنی‌داری از نظر سن و جنسیت نبود. نتیجه‌گیری: از این آزمایش‌ها می‌توان نتیجه گرفت که نوشیدن چای قبل از مصرف استامینوفن باعث بهبود اثربخشی این دارو می‌شود.
واژه‌های کلیدی: استامینوفن، ‌چای، سردرد
متن کامل [PDF 166 kb]   (2616 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: فارماكولوژی و سم شناسی
دریافت: 1386/2/25 | پذیرش: 1387/6/20 | انتشار: 1387/9/30

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.