سال 18، شماره 69 - ( 12-1397 )                   سال 18 شماره 69 صفحات 142-134 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- گروه علوم کشاورزی و صنایع غذایی، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2- گروه علوم کشاورزی و صنایع غذایی، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران ، h_nikoopour@yahoo.com
3- گروه میکروبیولوژی دارویی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، دانشکده داروسازی، تهران، ایران
چکیده:   (3543 مشاهده)
مقدمه: استفاده از عصاره و اسانس‌های گیاهی در بازدارندگی رشد و تکثیر باکتری‌ها در دوغ‌های سنتی و صنعتی خصوصاً در دهه اخیر افزایش یافته است. هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثرات مهارکنندگی اسانس گیاهان موشکورک و پونه سای بینالودی روی رشد باکتری‌های اشریشیا کلای و استافیلوکوکوس اورئوس در دوغ بوده است. روش بررسی: دو گیاه موشکورک و پونه سای بینالودی به ترتیب از لرستان و خراسان شمالی جمع‌آوری و پس از اخذ کد هرباریومی، اسانس آنها به روش تقطیر با آب و توسط دستگاه کلونجر تهیه شدند. غلظت‌های مختلف از اسانس‌ها (12/5 ،25 ،50 ،100 و 200 میکرولیتر در میلی‌لیتر) به دوغ 10 در نمونه‌های دوغ تلقیح شدند. درنهایت جمعیت باکتری‌ها در طی 6 اضافه شده و باکتری‌های اشریشیا کلای و استافیلوکوکوس اورئوس به میزان نگهداری به مدت 5 روز شمارش شدند. نتایج: اسانس گیاهان موشکورک و پونه سای بینالودی اضافه شده به دوغ توانسته‌اند در مدت زمان حداکثر 5 روز با حداقل غلظـت 50 میکرولیتـر در میلی‌لیتر روی اشرشیاکلایو در حداقل غلظت 100 میکرولیتر در میلی‌لیتر روی استافیلوکوکوس اورئوس اثرات بازدارندگی معنیداری (0/05 < P). در مقایسه با شاهد را داشته باشند و در این میان اسانس موشکورک اثرات بازدارندگی بیشتری داشته است. نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از این پژوهش نشان داده است که اسانس حاصل از دو گیاه موشکورک و پونه سای بینالودی دارای اثر مهاری جالب توجهی بر باکتری‌های اشریشیا کلای و استافیلوکوکوس اورئوس داشته‌اند و اثرات بازدارندگی بیشتر موشکورک به دلیل وجود ترکیبات فنلی بیشتر در مقایسه با پونه سای بینالودی در اسانس آن بوده است. بدین‌جهت این اسانس‌ها را می‌توان برای کنترل باکتری‌های بیماریزای فوق‌الذکر در تولید صنعتی و سنتی دوغ استفاده نمود.
متن کامل [PDF 478 kb]   (1728 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشی | موضوع مقاله: فارماكوگنوزی و فارماسيوتيكس
دریافت: 1396/9/18 | پذیرش: 1396/12/16 | انتشار: 1397/8/30

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.